Passie voor letteren

Van het weekend kwam ik een elfje tegen. Het lijkt nou net alsof ik op stap was en een magisch wezentje met vleugels tegen het lijf liep, maar dit is geenszins zo. Als dit het geval was geweest dan zou ik haar veel liever geheim houden, zodat ze met haar zacht rinkelende toverbelletjes veilig kan blijven rondvliegen, hier en daar sterrenstof rondstrooiend. Bovendien wil ik niet het risico lopen ontoerekeningsvatbaar verklaard te worden. Nee, het gaat hier over een vorm van creatief met taal bezig zijn. Een dichtvorm, waarbij de eerste regel één woord bevat, de tweede regel twee woorden, de derde regel drie woorden, de vierde regel vier woorden en de vijfde regel weer uit één woord bestaat. In het totaal heb je dan over vijf regels verdeeld, elf woorden. Het elfje.

Aangestoken door deze manier van dichten ben ik er eens goed voor zitten. Bij regel één komt het onderwerp, dit kan een voorwerp, kleur, emotie, mens, dier of iets anders uit de natuur zijn. Origineel of niet, al snel kom ik uit bij mijn grote hobby: lezen; boek. Bij regel twee wordt het eerste woord in twee woorden omschreven. Kaft? Verhaal? Witte bladzijden! Regel drie omschrijft waar het zich plaatsvindt. Tja, waar lees je over het algemeen? Op de bank, in een stoel, in bed. Dat is voor iedereen toch iets persoonlijks. Tot ik besloot dat alleen ‘witte bladzijden’ van regel twee niet de meest ideale omschrijving van een boek is. Wat een boek, een boek maakt zijn niet de maagdelijk witte bladzijden, maar de woorden die daar zijn opgedrukt, samenhangend tot een verhaal. Regel drie zou in mijn geval dus een aanvulling worden op regel twee. Bij regel vier wordt dan in vier woorden omschreven wat er gebeurt. En regel vijf is een enkel slotwoord. In mijn geval heb ik de lat iets hoger gelegd en voor een woord gekozen dat een samenvatting van het geheel geeft.

Eenmaal de smaak te pakken heb ik ook een elfje gemaakt voor Christoffel, mijn jongste zoon van elf. Ik heb daarin zijn hobby en favoriete voetballer verwerkt: